എന്നുമിങ്ങനെ തന്നെ. നീയും ഞാനും

എന്നുമിങ്ങനെ അതിരാവിലെ
എഴുന്നേറ്റു നോക്കുമ്പോ
നീലിച്ച ആകാശം വേണമെന്നും
അത് നിറയെ മേഘം വിരിയണമെന്നും
കൊതിച്ചു കൊതിച്ചു ഇരുള്‍ പടര്‍ന്നു
മാനമങ്ങു കറുത്തു പോകും.

കിണറ്റിന്‍ കരയുടെ മൂലയില്‍
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട
തൊട്ടിയും കയറും പോലെയാണ്
നീയും ഞാനുമൊക്കെ.
താമസക്കാരനില്ലാത്ത
വീടിനു മുന്നില്‍ കിടക്കുന്ന
തെരുവുപട്ടിയെപ്പോലെ
വേനലില്‍ മുഴുവന്‍
വെയില്‍ വാരിപ്പുതച്ചു തുരുമ്പെടുക്കും.
പൊടുന്നനെ നാവു വരണ്ട്
എതെങ്കിലുമൊരുവന്‍ വരും.
പല ഇടങ്ങളിലേക്ക് മനസ്സു പിടയുന്ന
ചിലരുടെ കൈകളില്‍ നിന്നൊരു വഴുതലാണ്.
ഹൊ!
കൈവിട്ട്, കപ്പിയും വിട്ട്
അങ്ങ് അഗാധനീലിമയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങും.
അവിടെയാണ് സ്വര്‍ഗ്ഗവും ആകാശവും!
പുഴയിലേക്കും കടലിലേക്കും
ഇടവഴികള്‍.
ഉള്ളിലെ ഉറവകളുടെ ആഴങ്ങളില്‍
അലിയാന്‍ തുടങ്ങുംനേരം
ദാഹം മൂത്ത് മറ്റൊരുവന്‍
പിന്നെയും പാതാളക്കരണ്ടിയുമായെത്തും.